Gola

Ez da gelditzen, ez da gelditzen. Dena dastatu nahi du. Eta gauzen gainetik salto egiten du, azaletik. «Ez izan berekoia. Zein lotsagarria. Estali ahoa, hortzak agertzen zaizkizu». Txiki egin zen, txiki... eta orain aditua da denak atsegin ematen. Horretaz baliatuz, noski. Arlekin trebea. Begira iezaiozu, hemendik hara saltoka, horrela une batez gelditu eta inguruko guztia behatzea saihestuz. Fantasian zoriontsu da. Dantzan egiten du, jada ez duelako gogoratzen nor den. Inork ez du gogoratzen. Orain ikusia izateko ahalegina egiten du bakarrik. Ezin du gehiago egin. Ez da gelditzen, ez da gelditzen. Nabarmentzea, irudi eskasa eskainiz bada ere, hutsaltasunaren tirania torturatzailetik askatzen du.